Studies on the legal culture of the 13th and 14th century - the Book of Elbląg anf the Book of Henryków

TL;DRAbstract

Źródłem poznania dawnego prawa Polski piastowskiej jest „Księga Henrykowska” i „Księga Elbląska”. Pierwsza z nich zachowała się jako dzieło podzielone na dwie księgi oraz dodatek, będący najstarszym katalogiem biskupów wrocławskich. Księga pierwsza spisana została około 1269-1273, przez trzeciego z kolei opata klasztoru w Henrykowie – Piotra; zaś księga II której autorem był również zakonnik została doprowadzona do końca 1310 roku. „Księga Henrykowska” nie jest spisem prawa lecz daje opis jego funkcjonowania, oprócz dokładnego przedstawienia rozwoju majątku klasztornego, przekazuje informacje o ówczesnym prawie do ziemi poszczególnych grup jej dzierżycieli. Dzieło to jest źródłem wiadomości o tzw. prawie bliższości oraz pozwala wyjaśnić różnice pomiędzy patrymonium a ziemią uzyskaną drogą kupna czy nadania. Źródła na jakich oparł się opat Piotr, jak i jego kontynuator w księdze II, to informacje pochodzące z autopsji, od naocznych świadków lub osób dobrze poinformowanych (np. notariusz

Chat with Paper

AI Agents for this Paper